Lihat ini.
Ini tulisan
Lee Eunbi dan Eunbyeol.
Ia sama, kan?
Saya nak minta ayah sahkannya.
Nak saya beritahu rahsia juga?
Nama saya ialah
Go Eunbyeol.
Jangan percaya
apa-apa saya kata.
Melihatkan apa berlaku,
saya boleh berterus-terang,
seperti kata awak.
Bukan?
Itu saja yang adil.
Baik.
Buatlah. Saya pun nak tahu.
Tapi fikirkannya.
Kalau awak berdua
beritahu rahsia,
awak fikir yang
mana lebih teruk?
Hei.
Taegwang.
Apa? Awak berubah fikiran?
Jadi berhati-hati
sampai keputusan keluar.
Eunbyeol, mari kita
ponteng hari ini.
Hei! Apa awak buat?
Hei.
Awak boleh
ada seorang saja pun, kan?
Seseorang yang boleh
panggil nama sebenar awak.
Boleh saya
jadi orang itu?
(Episod 7)
Saya baru cakap dengan Soyeong
dan dia kata bukan dia.
Ia bukan sekolahnya
dan dia pindah
kerana kerja ayahnya.
Jadi jangan sebarkan
khabar angin.
Terutamanya awak, Yunjae,
saya akan bunuh awak.
"Saya akan bunuh awak."
Dia kata bukan dia.
Apa nama sebenar saya?
Awak kata nak
panggil nama saya.
Jadi apa nama sebenar saya?
Go Eunbyeol.
Awak Go Eunbyeol.
Jadi berkelakuan
seperti Go Eunbyeol.
Jangan berkelakuan
seperti orang buat dosa.
Saya tak tahu
kenapa saya peduli
tapi saya tak tahan lihat awak
dibuli oleh Soyeong.
Sebab itu saya suruh
awak jangan risaukan saya.
Jadi jangan buat saya risau!
Hapuskan Soyeong
agar dia tak boleh
mengganggu awak
sebab awak Go Eunbyeol.
Soyeong dah tahu
Lee Eunbi dan Go Eunbyeol
ada tulisan yang sama.
Berapa lama awak
nak menidakkannya?
Jadi saya kata nak bantu...
hidup sebagai Go Eunbyeol.
Ini m. Apa itu k? Kesilapan.
Hei, Taegwang.
Ini satu amaran.
Datang kelas tepat pada masa.
Baik, tuan.
Teruk betul.
Keputusan matematik dah keluar.
Ia pasti sangat sukar.
Hanya seorang
yang dapat sempurna.
Saya tinggalkan di sini,
jadi mari lihat.
Belajar untuk ujian lain.
Faham?
Baik, cikgu.
Itu saja.
Semoga hari berjalan lancar.
Kang Soyeong?
Bukan Park Minjun?
Lihat markah Eunbyeol.
Dia kata ingatannya tak akan
jejaskan pembelajaran
tapi nampaknya tidak.
Habislah dia.
Mari.
Awak okeykah?
Saya okey.
Kenapa awak dah balik?
Awak okeykah?
Saya balik awal sebab
saya rasa tak sihat.
Semua berjalan
lancar di sekolah?
Ya.
Nak jumpa doktor?
Ia tak begitu teruk.
Awak nampak tak sihat.
Awak patut balik rumah.
Kenapa datang ke sini?
Biar saya kekal
dengan mak sebentar.
Saya rasa itu akan
buat saya lebih baik.
Eunbyeol.
Eunbyeol, kan?
Saya mak Suin.
Helo.
Apa awak buat...
Saya datang nak belikan
barang untuk anak saya.
Helo.
Okey, Eunbyeol.
Awak kata tak sihat. Baliklah.
Jumpa lagi, Eunbyeol.
Hei.
Awak ke mana?
Apa kaitan dengan awak?
Kenapa awak peduli?
Jangan ponteng kelas.
Awak risaukan sayakah?
Ya.
Saya sangat risau...
jadi berbaiklah.
Apakah...
Saya suruh beritahu saya dulu,
kalau apa-apa berlaku.
Apa awak sembunyikan
daripada saya?
Hubungan kita tak penting
sampai beberapa perkataan
boleh ubahnya?
Ada perkara saya tak boleh
beritahu, tak nak beritahu dan
yang saya tak nak awak tahu!
Jadi tolong berhenti tanya!
Apa awak buat?
Mari.
Macam mana awak boleh hilangkan
semua ingatan pada saya?
Awak tak nak ingat saya?
Hei! Ian!
Apa?
Saya...
Rantai basikal saya jatuh!
Apa awak nak saya buat?
Rantai basikal saya jatuh!
Jadi apa?
Saya tak boleh
pergi kepada awak.
Saya tak boleh pergi pada awak.
Jadi...
awak tak boleh
datang pada saya?
Kenapa awak menangis?
Awak menangis
sebab rantai rosak?
Ya, saya menangis
sebab basikal.
Bila awak nak
membesar, Eunbyeol?
Sedapkah?
Tak juga.
Kenapa awak makan banyak?
Saya paksa diri
makan sebab lapar.
Jangan fikir saya lepaskannya,
hanya sebab awak menangis.
Kalau ada masalah,
jangan marah. Beritahu saya.
Macam itu baru Go Eunbyeol.
Apa-apa?
Awak boleh faham apa saja?
Ya, apa saja. Semuanya.
Kita akan lambat ke sekolah.
Mari.
Hei.
Saya nak pergi lambat.
Pergilah.
Tunggu saya!
Saya tak tahu apa
kembar saya beritahu awak,
tapi saya mangsa di sini.
Terbuang kami.
Awak langsung tak berubah.
Hei. Lee Eunbi.
Lama tak jumpa.
Awak tahukah
apa saya lalui di Tongyeong
kerana awak?
Apa saja?
Awak boleh faham apa saja?
Ya, apa saja. Semuanya.
Jadi berkelakuan
seperti Go Eunbyeol.
Jangan berkelakuan seperti
orang buat dosa.
Hai, Eunbyeol.
Awak tak datang
sekolah semalam.
Awak betul sakitkah?
Atau
awak lari lepas dengar sesuatu
daripada Taegwang?
Tentang apa?
Awak boleh cakap tentang itu
di mana-mana seperti ini?
Soyeong.
Ikut saya.
Kaki saya sakit.
Saya dengar awak
terkejut semalam.
Maksud awak artikel akhbar itu?
Kenapa saya nak terkejut
sedangkan Lee Eunbi masih hidup
dan sihat di sini.
Awak tak takutkan saya?
Apa? Takutkan awak?
Wah.
Dulu awak menggigil ketakutan
apabila lihat saya.
Saya kasihankan awak.
Daripada semua
sekolah yang ada,
kenapa Sekolah Segang?
Kalau awak tak jumpa saya,
awak pasti mulakan hidup baru
seperti tak ada apa berlaku.
Hei.
Jangan terlalu mencuba.
Ia teruk sangat,
saya rasa sakit melihatnya.
Semasa saya pindah ke sini,
saya tahu semasa
saya lihat mata awak.
"Habislah saya."
Itu yang mata awak katakan.
Jadi apa?
Awak nak sahkan tulisan saya?
Saya tahu
saya boleh pastikan
tak ada sesiapa percaya
apa awak kata.
Awak betul fikir
awak boleh kenakan saya
dengan itu saja?
Pasti menyusahkan
nak pindah lagi
dan sesuaikan diri
di sekolah baru.
Betul.
Saya rasa ia bukan pindah.
Kalau saya dedahkan semua yang
awak buat pada kembar saya,
awak akan ke tempat lain,
bukan sekolah.
Saya tak perlu cakap
di mana ia, kan?
Ke mana?
Buatlah kalau boleh.
Buatlah!
Kembar saya mungkin
terima bulian awak,
tapi bukan saya.
Awak pandang rendah
terhadap saya.
Kita lihat saja
siapa pandang rendah.
Macam mana dengan sekolah?
Ia bagus.
Kecuali satu perkara.
Apa dia?
Ingat budak di Tongyeong
dari Rumah Cinta itu?
Budak yang mati itu?
Ya. Lee Eunbi.
Ada budak dalam kelas saya
kelihatan sama seperti dia.
Oh tuhan.
Saya dengar mereka
kembar yang terpisah
tapi ia pelik.
Lihat ini.
Ia sama, kan?
Saya rasa Eunbi masih hidup.
Itu tak masuk akal.
Saya pasti, ayah.
Boleh ayah analisis ini?
Sayang.
Awak tak dengar pun
seluruh ceritanya.
Awak lupa kenapa ayah perlu
tinggalkan kerja 10 tahun
yang ayah pupuk di sana
dan pindah ke Seoul?
Saya tahu.
Sebab itu saya cuba
bersihkan nama saya.
Tak kira apa orang kata,
kes itu ditutup dengan
awak sebagai mangsanya.
Jangan buat benda dungu
dan belajar sajalah.
Tapi khabar angin...
Apa khabar angin boleh buat?
Ia cuma bertahan setahun dua.
Jangan biar orang
gunakan ia ke atas awak.
Awak lupakannya dulu.
Dia mati? Oh, tuhan.
Dia bunuh diri kerana dibuli?
"Pembunuh" itu agak kasar.
Soyeong tak bunuh dia.
Kalau dia mati kerananya,
itu dikira pembunuhan.
Lee Eunbi.
Awak masih hidup dan sihat.
Berani awak buat
begini pada saya?
Saya tak akan
mengalah.
Saya minta En. Kim
periksa jawapan awak.
Saya dah periksa.
Saya ada buat silap.
- Yakah? / - Ya.
Jawapan betul,
tapi ada kesilapan
di graf, jadi markah ditolak.
Kenapa buat kesilapan begitu?
Bukankah menjengkelkan untuk
buat baik dalam ujian bertulis
tapi hilang markah kerana
persembahan, kan?
Mak, ia cuma 0.5 markah.
Nak.
Jangan pandang
rendah 0.5 markah.
0.1 markah pun banyak bezanya.
Nak.
Awak tahu mak buat apa
untuk sara hidup, kan?
Macam mana orang yang anaknya
belajar dengan teruk boleh
ajar pelajar dapat markah baik?
Siapa nak percaya cara mak
berjaya kalau awak gagal?
Saya tak akan gagal.
Lebih baik tidak.
Awak nak makan sekarang?
Cepat siapkan dan keluar.
Okey.
Oh ya,
apa budak Soyeong itu dapat?
Saya tak tahu.
Dompet saya... Apa?
Darn it.
Hei, Minseong.
Hei, awak belum bayar.
Saya kenal seseorang di sana.
Tunggu sebentar.
Hei!
Saya bayarkan untuknya.
Saya?
Hei.
- Hei. / - Terima kasih.
Saya nak tunjuk penghargaan
kerana bantu saya.
Boleh saya
dapatkan nombor awak?
Saya akan bayar awak kembali.
Mak pelajar baru pindah itu
akan tiba tak lama lagi.
Maksud awak Kang Soyeong?
Ya.
Saya dengar dia saja pelajar
yang dapat markah penuh
dalam ujian matematik.
Oh tuhan. Tak kira
awak tinggal di mana.
Budak bijak memang bijak.
Helo. Saya mak Soyeong.
- Helo. / - Helo.
Saya mak Minjun.
Helo.
Apa kata duduk di sini?
Memandangkan awak selalu sibuk,
saya akan berterus-terang.
Saya pasti dia
perlu ambil ujian, tapi
saya bawa ini untuk rujukan.
Oh, tuhan.
Dia dapat tempat pertama
dalam setiap subjek.
Oh, tuhan. Lihat ini.
Bawa bertenang.
Ia hebat.
Tapi kumpulan penuh sekarang.
Saya ingat ada
tempat untuk seorang...
Kenapa? Awak fikir
moral Minjun akan
jatuh kalau orang dengan markah
lebih baik sertai kumpulannya?
Tentulah tidak.
Maaf kalau saya salah faham.
Saya dengar ramai
para ibu bina kumpulan
dengan budak yang
markahnya lebih rendah
daripada anak mereka.
Oh tuhan. Benarkah?
Saya tak rasa awak buat begitu.
Saya faham kenapa
awak fikir begitu
sebab awak tak tahu
keadaan di sini.
Apa maksud awak?
Soyeong diajar di Tongyeong
oleh tutor terkenal juga.
Awak tahu ujian bahasa Inggeris
ialah buat brosur percutian
untuk Tongyeong, kan?
Diam.
Awak pergi ke sana semasa
percutian sekolah. Pasti mudah.
Saya dah tugaskan awak
dalam kumpulan tiga orang.
Bekerjasama untuk hasilkan
produk terbaik. Minjun.
Periksa kumpulan anda.
Itu saja.
- Terima kasih. / - Jumpa lagi.
Apa?
Daripada semua orang...
Lihat siapa bercakap.
Cikgu nak kita lulus atau tak?
Apa kita patut buat?
Kita reka nama kumpulan dulu.
"Kami tak ada
harapan atau impian."
Nama kumpulan? Lupakannya.
Habislah kita.
Kumpulan mati?
Kumpulan Kita Tak Ada Peluang.
Hei. Gitae.
Awak pergi ke percutian itu.
Gambar.
Awak ambil gambar, kan?
Saya ada ambil banyak gambar.
Sini.
Macam mana orang
tahu ini di Tongyeong?
Lupakannya. Kumpulan Mati.
Lupakannya.
Kita kutip 50 dolar seorang
dan minta orang buatkan.
- Saya okey. / - Saya okey.
Saya perlu berlatih.
Mana duit awak?
Saya tak ada duit.
Awak terima kad kredit?
Hei! Taegwang!
Jangan ganggu Eunbyeol.
Saya?
Bukan awak?
Jangan buat masalah
dan buat dia terluka.
- Hei, itu... / - Jumpa nanti.
Hei, Perenang Han Ian.
Saya tak ganggu Eunbyeol.
Saya tak akan lukakan dia,
jadi jangan masuk campur.
Hei, lihat sini.
Awak saja yang tak ada.
Ini semasa awak hilang
dan buat kami takut.
- Ya. / - Benarkah?
Masuk! Semua sekali!
Semua ada di sini?
Awak tahu luka di leher awak?
Saya rasa awak kena
sebelum saya jumpa awak.
Saya tak tahu.
Eunbyeol, awak
ambil Kuil Mireuksa.
Awak ambil Kampung Dongpirang.
Saya buat Lorong Bawah Laut.
- Boleh? / - Baik.
Semua tulis tulisan sendiri
dan kita jumpa untuk gabungkan.
Eunbyeol.
Hei, sedarlah.
Apa? Apa awak kata?
Saya nak periksa rekod telefon
saya sebulan lepas.
Awak boleh buat di kedai atau
hantar permohonan atas talian.
27 April 2015.
9:45 malam?
Helo?
Eunbyeol?
Kenapa Songju lama sangat?
Mana saya tahu?
Apa kata awak hubungi
dia kalau awak nak tahu?
Maaf, saya lewat.
Hei.
Awak habis sesi tutor awak?
Ya.
Sijin.
Ada apa-apa masalah?
Saya tak ada masa, jadi
mari kita bahagikan kerja.
Ini gambar dari Tongyeong.
Ya. Cuma Eunbyeol saja tiada.
Kalau kita tarik dia
keluar dari bilik air,
dia pasti tak akan hilang.
- Bilik air? / - Ya.
Awak panggil kami, ingat?
Bilik air sebelum kita
ambil gambar kumpulan?
Ya, di sana.
Hei, Lee Sijin!
- Cha Songju. / - Apa?
Kami ambil gambar kumpulan.
Cepat.
Okey.
- Mari. / - Okey.
- Tapi Sijin... / - Apa?
Awak tak dengar jeritan
lepas tinggalkan bilik air?
Jeritan?
Apa maksudnya?
Hei, Sijin.
Apa terjadi semasa awak
pergi ambil beg awak?
Kenapa tak cakap apa-apa?
Apa dia?
Awak berkelakuan pelik.
Pelik?
Apa yang awak bayangkan?
Awak ingat saya
cederakan Eunbyeol?
Cuba fikirkannya.
Awak tak ada masalah mengatakan
dia gaduh dengan lelaki.
Kenapa tak boleh cakap apa
terjadi dalam bilik air?
Awak patut beritahu saya
kalau ada apa-apa tak kena
atau awak patut bawa Eunbyeol.
Saya tertinggal beg
dalam bilik air. Tunggu saya.
Awak tak seperti itu. Cepat.
Awak lagikah?
Berapa lama nak teruskan ini?
Eunbyeol.
Dia cakap dalam telefonkah?
Ya, saya fikir ia pelik,
tapi saya panggil dia
dan dia tak jawab.
Dia asyik marah
sejak hari sebelum itu,
jadi saya ingat dia
bergaduh dalam telefon.
Saya ingat dia okey.
Awak berguraukah?
Saya suka dapat awak
sendiri semasa percutian,
jadi saya pura-pura
tak perasan. Saya akui itu.
- Hei. / - Tapi
saya menyesal lepas dia hilang.
Saya lebih sukar daripada awak!
Hei, Sijin.
Awak tak tahu apa-apa.
Saya terkejut awak telefon.
Maaf.
Saya perlu tanya sesuatu.
Apa dia?
Awak
hubungi saya malam itu
semasa kita pergi bercuti?
Awak
ingat?
Kita berjumpa
malam itu, ingat?
Ini
awak, kan?
Lihat dengan baik.
Ini daripada Suin.
Tepat sekali.
Awak hantar mesej pelik ini
gunakan nama Suin?
Kenapa?
Awak rasa bersalah
tentang sesuatu?
Kenapa awak buat kalau
awak akan jadi setakut ini?
Awak ada telefon Suin, kan?
Beri kepada saya. Di mana ia?
- Mana? / - Apa awak buat?
Ia bukan saya. Bukan saya!
Mana telefon Suin?
Saya pun rasa nak mati!
Saya pun
dapat mesej itu.
Suin benar-benar
hantarnya.
Awak dah gila?
Macam mana orang gila
boleh hantar mesej?
Suin asyik
muncul di mana-mana.
Dia ikut saya
setiap hari.
Saya takut,
tapi saya tak boleh suruh
dia berhenti jumpa saya.
Saya rasa bersalah
dan teruk sekali
kepada Suin.
Kenapa Suin...
Macam mana dia mati?
Saya pun tak tahu.
Saya pergi ke sekolah satu hari
dan mereka kata dia
mati sehari sebelum itu.
Macam mana
hubungan saya dan Suin?
Kenapa saya sedih sangat
sampai berhalusinasi?
Apa yang saya tahu
awak bencikan Suin juga
walaupun tak seteruk saya.
Hei.
Mak.
Boleh saya tidur dengan mak?
Tentulah. Mari sini.
Mak, awak tahu...
Ya?
Apa dia? Beritahu saya.
Tak ada apa.
Saya rasa lebih baik
apabila tidur sebelah mak.
Helo.
Berhenti.
Mari.
Bukan saya kata
pakai baju saja dianggap
merosakkan moral awam?
Lagi.
Lagi!
Awak boleh potong semua, jadi
tak ada apa awak nak tarik.
Cikgu,
malam tadi awak
berjanji temu buta, kan?
Ia tak berjalan lancar?
Apa? Jangan tukar topik!
Helo.
Sia... Siapa awak?
Saya Jeong Minyeong.
Saya guru pelatih.
Awak pun pasti
terlupa kain pada
hari pertama bekerja.
Apa?
Saya faham.
Kenapa takutkan dia?
Ikut peredaran masa.
Ikut saya.
Semua, guru pelatih perempuan!
Ambil tempat awak semua.
Ambil tempat.
Ini Cik Jeong Minyeong.
Dia akan bantu ajar matematik
selama sebulan.
Sila kenalkan diri awak.
Helo. Selamat berkenalan.
Cik Jeong!
Berapa umur awak?
Awak suka pasta?
Saya akan buatkan pasta.
Saya akan jawab soalan nanti.
Tolong bertenang.
Dia bukan kawan awak.
Dia bukan kakak awak.
Ingat, dia cikgu awak.
Faham?
Ya!
Itu saja.
Awak tak perlu jawab
soalan dungu mereka.
Saya perlu gunakan tandas.
Saya perlu pergi.
Awak ingat saya, kan?
Tentulah. Saya dah kata
kita akan berjumpa lagi.
Boleh pura-pura tak kenal saya?
Kenapa?
Sebenarnya,
keluarga saya harapkan
macam-macam untuk saya.
Saya perlu tumpukan
perhatian pada pelajaran.
Sebelum masuk tentera, saya...
Benarkah?
Baguslah.
Minta bantuan cikgu bila-bila.
Awak ada nombor cikgu, kan?
Ya, ada, tapi...
Cik Jeong?
Apa awak buat?
Fotosintesis.
Hei.
Kenapa buat muka begitu lagi?
Taegwang.
Ada seseorang
yang saya harap tak akan
tahu rahsia saya.
Serta ada seseorang
saya nak beritahu semuanya.
Tapi kalau mereka orang sama,
apa saya patut buat?
Hei! Taegwang!
Jangan ganggu Eunbyeol.
Jangan buat masalah
dan lukakan dia.
Cuma
jangan buat apa-apa.
Saya ada fikirkannya
berulang kali
dan berulang kali.
Tapi
saya yakin.
Ayah.
Soyeong.
Apa dia?
Mari.
Di mana awak?
Saya baru habis latihan,
jadi saya nak balik.
Saya akan ke gim sekarang.
Hai.
Makan semua, okey?
Macam mana atlet
boleh asingkan lobak?
Saya keluarkan untuk awak.
Awak tak suka lobak.
Benarkah?
Ini sedap.
Awak memilih makanan.
Guna peluang ini
untuk baikinya.
Hei, apa yang saya suka?
Apa yang saya benci?
Aiskrim kegemaran awak
ialah vanila, kopi pula latte,
dan buat ialah strawberi.
Awak tak suka
lobak, brokoli, kismis...
Awak lebih mengenali saya.
Tentulah. Saya lebih kerap
jumpa awak lepas ayah saya.
Macam mana saya tak tahu?
Diri saya sekarang ialah
orang lain daripada Go Eunbyeol
yang awak kenal.
Tapi kita masih
kawan baik, kan?
Itu bergantung pada awak.
Tapi awak tahu,
saya lebih suka
Go Eunbyeol baru ini.
Awak nak ini?
Hei.
Ini sama seperti awak.
- Bagus. / - Tiga loncatan.
- Tiga. / - Tiga.
Giliran saya.
Awak cuma dapat satu.
Apa kata awak cuba?
Rendahkan badan begini.
- Ayuhlah. / - Seperti ini?
Tak, rendah lagi. Seperti ini.
Awak okeykah?
Awak patut lebih berhati-hati.
Biar saya lihat.
Apa parut ini?
Semasa saya 10 tahun,
saya belajar bawa basikal...
Semasa awak 10 tahun?
Awak ingat kembali?
Tapi awak salah.
Saya ajar awak tunggang basikal
di sekolah menengah rendah...
Awak lebih mengenali saya.
Eunbyeol!
Kenapa awak padamkan semua
ingatan tentang saya?
Awak nak saya bantu
awak ingat kembali?
Tidak.
Saya rasa geram, jadi saya
berusaha untuk ingat kembali
memori saya.
Tapi saya tak patut.
Hei.
Saya rasa
saya rindukan hari
semasa saya tak ingat apa-apa.
Ian,
maafkan saya.
Sebab buat ingatan dua orang
jadi cuma diingati seorang.
Diri saya sekarang sangat
lain daripada Go Eunbyeol
yang awak kenali.
Tapi kita masih
kawan baik, kan?
Hei, Eunbyeol.
Eunbyeol.
Awak...
Awak Eunbyeol,
kan?
Lebih baik jangan kalah dengan
budak Soyeong itu lagi.
Saya gembira saya tertangkap.
Saya tak perlu
pura-pura depan awak.
Awak gembira saya di sini?
Boleh beritahu orang lain
perkara sebenar?
Saya tak boleh lukakan orang
lain agar saya gembira.
Saya nak tinggalkan tempat ini
lepas saya hapuskan
awak.
Saya akan bunuh awak.